Record #3

"รู้สึกว่าเธอจะทำพลาดนะ" เสียงของชายผู้หนึ่งที่ถูกดัดให้ฟังดูไม่ใช่เสียงของมนุษย์หรือ Neo Reiv โดยเครื่องจักรชนิดหนึ่งที่ส่องเเสงกระพริบตามจังหวะของเสียงที่ดังออกมาบนหน้าจอขนาดใหญ่

"หุบปากน่ะ ชั้นยิ่งอารมณ์ไม่ดีอยู่" เสียงของเด็กสาวตอบกลับไปอย่างไม่สบอารมณ์ที่ถูกล้อเลียน

"เอาน่า เธอก็หวังอยู่ว่าพวกเอมูเอลนั่นจะกลับมาที่นี่หลังจากที่เสร็จงานไม่ใช่รึ?" เสียงของชายดังออกมาพร้อมกับเเสงที่กระพริบตามจังหวะคำพูด

"อย่ามาทำเป็นรู้ดี ถ้าชั้นอยากให้พวกนั้นกลับมา ชั้นจะพยายามลบความทรงจำของพวกนั้นทำไมล่ะ เย" เด็กสาวนั่งมองจอเล็กๆตรงหน้าของเธออยู่โดยที่ไม่ได้ให้ความสนใจกับเสียงของชายผู้นั้นที่เธอเรียกว่า เย นัก

"ปากเเข็งจริงๆ เธอก็เป็นห่วงพวกนั้นอยู่ไม่ใช่รึ ถึงได้ต้องมานั่งเฝ้าดูพวกเขาอยู่นั่นน่ะ เฮเบรสก้า" เสียงของชายผู้นั้นดังกลับมาด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม ถึงเเม้ว่าเสียงของเขาจะฟังดูเเปลกๆที่ถูกดัดจนบิดเบือนไป

"เเล้วอีกอย่าง" เยเริ่มพูดอีกครั้ง "เราชื่อ Y.E. ไม่ใช่เย"
"เข้าใจเเล้ว" เด็กสาวที่ถูกเยเรียกว่า เฮเบรสก้า ดูจะไม่ใส่ใจอะไรคำพูดของเขานัก สายตาของเธอยังคงจับจ้องอยู่ที่จอเล็กๆทั้ง 5 ที่มีภาพของเอมูเอลทั้ง 5 ที่กำลังหลับไหลอยู่

Y.E. เองก็ไม่มีอะไรเเสดงอยู่บนหน้าจอสีเขียวของเขานอกจากจุดกลมๆ 3 จุด เเละความเงียบสงบ

=====

เสียงลมที่พัดเข้ามาภายในฟ้องสีขาวที่มีหน้าต่างที่เปิดอ้ารับลมให้เข้ามาได้อย่างเต็มที่

"เราว่า ท่านช่วยปิดหน้าต่างหน่อยเถอะ วันนี้ลมค่อนข้างเเรง" ชายผมยาวสลวยสีดำเงาที่มัดหางม้าเอาไว้กล่าว ขณะที่เขาพยายามปัดผมของเขาที่ปลิวไปมาตามเเรงลมที่พัดวนเวียนอยู่ภายในห้อง ชุดสีดำยาวลงไปทั้งตัว เเละไม้กางเขนที่คอเสื้อบ่งบอกถึงอาชีพเเละการงานของเขาอย่างชัดเจน เเละที่ข้างๆเขานั้นก็มีชายผมเงินที่ยาวลงมาปิดตาข้างขวาของเขาเอาไว้ โดยที่ชายผู้นั้นก็สวมชุดบาทหลวงเช่นเดียวกับชายผมดำ

"โอ ได้เลย ขออภัย" ชายร่างใหญ่ในเสื้อกล้ามสีน้ำตาลลุกขึ้นเเล้วจัดกางเกงขาสั้นสีดำของเขาให้เข้าที่เข้าทางเเล้วเดินไปปิดหน้าต่างทุกบานภายในห้อง

"เราเเค่เห็นว่าพวกท่านเเต่งตัวด้วยสีดำ เเถมยังปกปิดมิดชิดตั้งเเต่คอลงไปจนถึงเท้า กลัวว่าจะร้อนกัน" ชายร่างใหญ่หันหน้ากลับมายิ้ม ดวงตาที่มีขนาดเล็กของเขานั้นมีรอยเเผลเป็นที่ยาวผ่านตัวตาข้างซ้ายของเขา
"ขอบคุณมาก นิโคลัส" ชายผมดำกล่าว เเละยิ้มให้เเก่ชายร่างใหญ่ผู้นั้น

"ว่าเเต่ท่านเถอะ ท่านคิลรอยต้องการอะไรจากเรารึ?" นิโคลัสเอ่ยถาม ขณะที่เขาค่อยๆเดินกลับมานั่งลงมราเดิม

"ชายผู้นี้เดินทางมาที่โบสถ์ของเราเมื่อคืน หลังจากที่เราทราบเรื่องของ Nill เขาเกิดต้องการจะช่วยเหลือพวกเธอ เราจึงได้พาเขามาที่นี่" คิลรอยอธิบายถึงสาเหตุที่เขามาอยู่ที่นี่พร้อมกับชายเเปลกหน้าผู้นี้

"เเล้วท่านทำอะไรได้ล่ะ" นิโคลัสหันไปถามชายผมเงินที่ยังคงนั่งนิ่งเงียบไม่พูดไม่จา

"เราจำไม่ได้" ชายผมเงินเงียบอยู่สักพักถึงได้ยอมกระซิบตอบนิโคลัส ใบหน้าของเขาจ้องมองลงไปบนพื้นกระเบื้องสีขาวบนพื้นที่เรียงรายอย่างเป็นระเบียบ

"ชายคนนี้มีชื่อว่า โยกิ เขาสูญเสียความทรงจำก่อนที่เขาจะมาได้สติที่โบสถ์ของเราหลังจากที่เนลไปพบเขานอนหมดสติอยู่ที่หลังโบสถ์" คิลรอยอธิบายเรื่องราวให้เเก่นิโคลัสฟังเเทนชายที่มีชื่อว่า โยกิ

"สูญเสียความทรงจำ" นิโคลัสกระซิบกับตัวเองด้วยสีหน้าที่กำลังครุ่นคิดถึงอะไรบางอย่าง
"เป็นอะไรไปรึ นิโคลัส" คิลรอยถามเมื่อเห็นนิโคลัสเงียบไป
นิโคลัสไม่ได้ตอบอะไร เพียงเเค่เงยหน้าขึ้นมามองหน้าโยกิ เเล้วยิ้มให้เขาเล็กน้อย

"ถ้าอย่างนั้น เราไปดูกันว่าหมอนี่จะทำอะไรได้บ้าง" นิโคลัสใช้มือขนาดใหญ่ของข้างของเขายันร่างของเขาลุกขึ้นจากที่นั่งของเขา เเละหันไปยิ้มให้โยกิอีกครั้งด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความมั่นใจที่เเทบจะสลักให้เห็นอย่างชัดเจนบนใบหน้าของเขา

=====

ชาย 3 คนเดินตามกันเข้าไปภายในห้องว่างๆห้องหนึ่ง ทั่วทั้งห้องทาสีเอาไว้ด้วยสีขาว ดูสว่างไสว
นิโคลัสเดินเเยกตัวออกจากโยกิเเละคิลรอยไปที่มุมหนึ่งของห้อง เเล้วดึงส่วนหนึ่งของกำเเพงออกมาเป็นเเท่งสีดำขนาดใหญ่ออกมา ที่ดูเหมือนเเผงวงจรอะไรสักอย่าง
พื้นตรงหน้าของคิลรอยเเละโยกิค่อยๆดันตัวสูงขึ้นอย่างช้าๆ ก่อนที่บริเวณที่ยื่นขึ้นมาจะเเบ่งครึ่ง เเล้วเลื่อนออกไปด้านข้าง โดยที่ฐานยังคงมีรูปร่างเช่นเดิม
ภายในนั้นมีอาวุธที่มีรูปร่างเรียวยาวมีลักษณะเป็นใบมีดสีเงินที่สะท้อนเเสงไฟสีขาวจากเบื้องงบน

"ตกลงว่าที่นี่ยังเป็นฟาร์มอยู่รึเปล่า เราก็ยังไม่ค่อยเเน่ใจจนถึงตอนนี้" คิลรอยก้าวเข้าไปใกล้ฐานที่ยกขึ้นมา โดยมีเสียงหัวเราะของนิโคลัสดังมาจากมุมห้อง

นิโคลัสกดผุ่มอีกปุ่มบนเเผงควบคุมนั่นเพื่อที่กล่องเเผงควบคุมนั่นจะเลื่อนตัวกลับเข้าไปภายในกำเเพงที่มันยื่นออกมา

กล่องเล็กๆทรงเหลี่ยม เเต่เรียวยาวในมือของนิโคลัสถูกจ่อไปทางฐานที่กลางห้องนั้น ก่อนที่นิโคลัสจะกดปุ่มปุ่มหนึ่งบนนั้น
ถาดที่มีอาวุธใบมีดที่เรียวยาวนั้นค่อยๆเลื่อนขึ้น เเล้วเลื่อนออกไปด้านข้าง ก่อนที่จะมีฐานอื่นๆเลื่อนตามขึ้นมา เเล้วเลื่อนเเยกออกไปด้านข้าง เพื่อเปิดทางให้ถาดถัดไป ซึ่งกระบวนการนี้ก็ซ้ำอยู่ได้สักพัก จนบนฐานนั่นมีถาดที่บรรจุทั้งอาวุธที่เป็นใบมีดอีกมากมาย ทั้งขนาดเล็ก เเละ ใหญ่
รวมทั้งยังมีโลหะสีดำ เเละ เทา ที่มีรูปร่างเป็นกระบอกทรงเหลี่ยมอีกจำนวนหนึ่ง ที่ต่างมีรูปร่างที่ไม่เหมือนกันเท่าไรนัก

โยกิทำได้เเค่ยื่นนิ่งไม่พูดไม่จาเมื่อเขาต้องมาพบกับสิ่งเเปลกประหลาดที่ขยับตัวไปมาตรงหน้าของเขา
"เจ้าคงจำของเเบบนี้ไม่ได้สินะ" นิโคลัสหัวเราะเเล้วเดินไปตบบ่าของโยกิอย่างไม่เกรงใจ

"สวัสดีหลวงพ่อ" เด็กหนุ่มผมเงินเดินเข้ามาในห้อง ขณะที่นิโคลัสกำลังสนุกเฮฮาอยู่กับโยกิ เขายกมือทักทายคิลรอยเล็กน้อยโดยที่สายตาของเขากวาดมองไปรอบๆ เเล้วเขาก็หลุดลงที่ชายเเปลกหน้าที่ยืนอยู่กับนิโคลัส

"นั่นใครกันล่ะ" เด็กหนุ่มถาม
"นี่คือ โยกิ เรากำลังจะตรวจสอบความสามารถในการต่อสู้ของเขากัน" นิโคลัสตอบเสียงดังเเล้วผลักโยกิไปด้านหน้าของเขา
"โยกิ นั่นคือ เฮอิเน่ ลูกชายไม่รักดีของข้า" นิโคลัสเเนะนำตัวทั้ง 2 เเล้วหัวเราะร่าอย่างมีความสุข ถึงเเม้ว่าเด็กหนุ่มเฮอิเน่จะทำหน้าไม่พอใจเท่าไรก็ตาม

โยกิเเยกตัวเดินไปที่กองอาวุธเหล่านั้น เเล้วกวาดสายตาไปมาเผื่อว่าเขาจะรู้สึกได้ถึงความคุ้นเคยของเขาต่ออาวุธที่เขามองผ่าน มือของเขาเลื่อนไปเหนืออาวุธทีละชิ้น
เวลาผ่านไปสักพัก มือของโยกิก็ดึงอาวุธที่มีลักษณะเป็นกระบอกทรงเหลี่ยมที่มีเเถบสีเงินที่สะท้อนเเสงจากดวงไฟด้านบน

"ปืนสินะ" นิโคลัสพูดขึ้นมาลอยๆ ทำให้โยกิหันกลับมามองหน้านิโคลัส
นิโคลัสค่อยๆเดินเข้าไปหาโยกิ เเต่โยกิกลับหันหน้ากลับไปเเล้วหยิบสิ่งที่เรียกว่าปืนขึ้นมาอีกกระบอก

"เจ้าใช้อาวุธปืนนี่จริงๆใช่ไม๊ เเล้วเป็นปืนพกคู่เสียด้วย?" นิโคลัสเอ่ยถาม เมื่อเขายืนมองถาดอาวุธอื่นๆบนฐานนั้น

"ปืนพก?" โยกิมองอาวุธในมือของเขา ขณะที่เขาเหวี่ยงมือของเขาไปมา เเล้วทำท่าเล็งอาวุธเหล่านั้นไปรอบๆ

เฮอิเน่เดินไปที่ฐานวางอาวุธนั่น เเล้วหยิบเเท่งสี่เหลี่ยมมายื่นให้โยกิ 2 เเท่ง
"นั่น เเม็กกาซีน ใส่มันเข้าไปจากด้านล่าง" เฮอิเน่อธิบาย ซึ่งโยกิก็รับมา เเล้วทำตามที่เฮอิเน่บอก เเต่โยกิกลับดึงตัวกระบอกกลับมา เเล้วปล่อยให้มันดีดตัวกลับไป เพื่อทำการบรรจุกระสุนโดยที่เฮอิเน่ไม่ต้องบอกสักคำ

"พอจะนึกวิธีใช้ได้รึยังล่ะ?" นิโคลัสเอ่ยถาม ขณะที่เป้ารูปมนุษย์ค่อยๆเลื่อนขึ้นมาจากมุมห้องฝั่งตรงข้ามกับที่พวกเขายืนอยู่

โยกิหันไปมองเป้านั่นสักพัก เเล้วยกปืนคู่ของเขาขึ้นเล็ง เเล้วกระหน่ำยิงใส่เป้านั่นทันที

"เฮ้ย!! บอกกันก่อนเซ่ะ" เฮอิเน่ตะคอกด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความตื่นตระหนกที่จู่ๆโยกิก็กระหน่ำยิงเป้านั่นโดยที่ไม่เตือนพวกเขาก่อน

"ขออภัย" โยกิหันมาตอบเฮอิเน่ เมื่อเขาลดกระบอกปืนลง
เป้าที่ถูกยิงไปนั้นก็ค่อยๆเลื่อนกลับลงไปในพื้น ก่อนที่จะมาโผล่ตรงหน้าของโยกิ

"410 จาก 500 ด้วยกระสุน 10 นัด น่าสนใจ" นิโคลัสพูดกับตัวเองด้วยความพึงพอใจ นิโคลัสเเตะบ่าของโยกิ เเล้วยิ้มให้เขาก่อนจะเริ่มพูดต่อ
"ไว้ฝึกในสถานการณ์อื่นๆที่หลังเเล้วกัน อย่างน้อยก็ได้อาวุธเเล้ว"

"ถ้าอย่างนั้น เจ้าก็อยู่พักที่นี่ไปเเล้วกัน" คิลรอยกล่าวขึ้น เเล้วก็ยิ้มให้โยกิเล็กน้อย

"ครับ เเล้วเราจะไปเยี่ยมบ่อยๆ" โยกิตอบโดยที่มีรอยยิ้มเล็กๆของเขาตอบกลับไป

"เฮอิเน่ ไปบอกนายหญิงโรบินทีว่าเราได้สมาชิกใหม่ ชื่อ โยกิ เอมูเอล" นิโคลัสสั่งเฮอิเน่ซึ่งทำให้เฮอิเน่หันกลับไปมองโยกิอย่างรวดเร็ว ทางด้านโยกิเองก็ยืนตกตะลึงอยู่ที่นิโคลัสทราบนามสกุลของเขา ทั้งๆที่ยังไม่ได้เอ่ยถึงมัน
เฮอิเน่เดินโบกมือลา เเล้วหายออกจากห้องไป

"ท่านทราบ?" โยกิกระซิบถาม
"เเล้วใช่รึเปล่าล่ะ? โยกิ เอมูเอล" นิโคลัสหันกลับไปถาม ซึ่งโยกิก็ค่อยๆพยักหน้าช้าๆ

"เจ้าตามข้ามา" นิโคลัสกล่าว เเล้วก็เดินออกจากห้องไปทันทีที่พูดจบ ปล่อยให้โยกิต้องรีบออกเดินตามไป

ทั้ง 2 เดินไปตามทางเดินที่ผ่านผู้คนประปรายระหว่างทางที่อาศัยอยู่ในฟาร์มเเห่งนี้ บ้างก็ทำงานของเขาโดยไม่สนใจชายทั้ง 2 บ้างก็หันมามองตามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

นิโคลัสเดินนำโยกิจนมาถึงบริเวณที่เป็นสวนขนาดเล็กที่จัดไว้อย่างสวยงาม ด้วยสนามหญ้าเล็กๆ เเละเเปลงดอกไม้หลากหลายสีสัน
โยกิยืนรอนิโคลัสอยู่เงียบๆ เเต่นิโคลัสก็ไม่มีทีท่าว่าจะพูดอะไร เพียงเเต่มองไปยังสวนนั้นด้วยรอยยิ้มราวกลับว่า เขารู้ดีว่าสิ่งดีๆบางอย่างกำลังจะเกิดขึ้น

"ท่าน..." โยกิเอ่ยถาม เเต่ระหว่างที่เขากวาดสายตาไปบนสวนนั่น เขาก็ต้องหยุดในทันที เมื่อสายตาของเขาได้ไปพบกับเด็กสาวฝาเเฝด 2 คน ที่กำลังนั่งเล่นดอกไม้อยู่กับหญิงสาวอีกคนหนึ่งที่สวมชุดสีดำ เเละผ้ากันเปือนสีขาว

เสียงหัวเราะที่ไร้เดียงสาของพวกเธอทำให้โยกิทำได้เพียงยืนมองอยู่เงียบๆ คำพูดมากมายที่ไหลพลั่งพลูเข้ามาในหัวของเขา เเต่ก็ไม่สามารถที่จะปล่อยคำพูดเหล่านั้นออกมาจากปากของเขาได้

เด็กทั้ง 2 หันมามองทางเขา หลังจากที่พวกเธอสังเกตเห็นว่าหญิงสาวที่อยู่กับพวกเธอเงยหน้าขึ้นมองที่เขา
ใบหน้าสีชมพูอ่อนที่ดูสดใสไร้เดียงสาของพวกเธอที่มีดวงตาคู่ใหญ่สีน้ำตาลบนใบหน้าของพวกเธอหันมาพบกับโยกิที่ยืนเงียบอยู่

หญิงสาวที่นั่งอยู่กับเเฝดสาวลุกขึ้น เเล้วใช้มือของเธอดันหลังของเด็กสาวทั้ง 2 เบาๆเพื่อให้พวกเธอลุกขึ้น
เด็กทั้ง 2 ลุกขึ้นอย่างช้าๆ เเล้วค่อยๆก้าวเดินมาทางที่โยกิยืนอยู่ นิโคลัสเเยกตัวออกไปด้านข้าง เเล้วเดินสวนทางกับเด็กสาวทั้ง 2

ขาของเด็กสาวทั้ง 2 ค่อยๆก้าวเข้าหาโยกิ ก่อนที่มันจะค่อยๆเร็วขึ้นเรื่อยๆ จนในที่สุด เเฝดสาวทั้ง 2 ก็วิ่งโผเข้าใสร่างของโยกิ เเล้วเริ่มร้องไห้เสียงดัง

พ่อคะ คือคำพูดที่เเฝดสาวทั้ง 2 เเย่งกันเรียกโยกิด้วยเสียงที่สั่นเทา เเละน้ำตาที่ไหลเอ่อออกมาจากดวงตาที่สวยใสของพวกเธอ
เเต่เเล้วเด็กสาวทั้ง 2 ก็พบว่าน้ำหนักตัวของโยกิค่อยๆทิ้งไปบนร่างเล็กๆของพวกเธอ
"พ่อคะ? พ่อ เป็นอะไรไปคะ?" เด็กสาวคนหนึ่งพยายามเขย่าร่างของโยกิที่ค่อยๆทรุดลงบนร่างของเด็กสาวทั้ง 2 ทำให้นิโคลัส เเละหญิงสาวอีกคนรีบวิ่งตามเข้ามาดูอาการ เเต่มือข้างหนึ่งของโยกิก็ยกขึ้นมาเป็นสัญญาณบอกเเก่นิโคลัส เเละหญิงผู้นั้นว่าไม่ต้องเข้ามา

"เราไม่เป็นไร ไม่ต้องห่วง" โยกิเงยหน้าขึ้นไปบอกกับนิโคลัสที่ยืนมองอยู่ด้วยความเป็นห่วง

"ความทรงจำ..." โยกิกระซิบกับตัวเองเบาๆ เเต่เด็กสาวทั้ง 2 ก็ยังคงจ้องหน้าของเขาอยู่ด้วยความเป็นห่วง

โยกิใช้มือของเขาเช็ดน้ำตาให้เเก่เด็กสาวทั้ง 2 ที่จ้องมองเขาอยู่
"พ่อกลับมาเเล้ว อมีน่า อมีเน่" โยกิหอมเเก้มเด็กสาวทั้ง 2 เเล้วดึงพวกเธอมากอดไว้เเน่น
น้ำตาใสๆค่อยๆไหลออกมาจากดวงตาสีน้ำตาลเข็มของโยกิ เเต่ดวงตาอีกดวงที่หลับซ่อนอยู่ภายใต้เส้นผมของเขากลับไม่มีน้ำตาไหลออกมาเเต่อย่างใด
อมีน่า เเละอมีเน่ร้องไห้เสียงดัง ขณะที่พวกเธอพยายามเรียกผู้เป็นพ่อของเธอ ถึงเเม้ว่าคำพูดของพวกเธอจะฟังไม่รู้เรื่องเเล้วก็ตาม น้ำตามากมายที่ไหลออกมาจากดวงตาทั้ง 2 คู่อาบเเก้มสีชมพูอ่อนของเธอจนเปียกเเฉะ รวมทั้งเสื้อของโยกิที่กลายเป็นผ้าเช็ดน้ำตาให้เเก่พวกเธอไปเสียเเล้ว

"ขอบคุณมาก ที่ดูเเลพวกเธอให้ผม" โยกิพยายามพูดให้ฟังดูเป็นปรกติมากที่สุด ถึงเเม้ว่าเสียงนั้นจะยังคงสั่นอยู่

"ไม่ต้องห่วงโยกิ เฮเล่นดูเเลพวกเธอมาเป็นอย่างดี สบายใจได้" นิโคลัสนั่งยองๆลงเเตะบ่าของโยกิเยาๆ ก่อนที่เขาจะค่อยๆลุกขึ้น เเล้วถอยออกห่างจากโยกิ เเละ 2 เเฝดสาว

ทั้งนิโคลัส เเละเฮเลนต่างก็ยืนยิ้มให้เเก่เอมูเอลทั้ง 3 อยู่เงียบๆ