Record #2
"เฮ้ย!! มันหนีไปทางนั้นเเล้ว ตามไปเร็ว!" เสียงโหวกเหวกดังขึ้นกลางดึกโดยมีเเสงไฟสาดส่องไปมาเพื่อตามหาอะไรบางอย่างที่กำลังหลบหนี
เสียงเครื่องยนต์ดังอื้ออึงไปทั่วบริเวณ เนื่องจากบริเวณนั้นเป็นเขตซากอาคารที่กองทับถมกัน ทำให้เกิดเสียงสะท้อน เเละดังก้องกว่าปรกติ
เสียงเครื่องยนต์เหล่านั้นดังมาจากยานพาหนะชนิดหนึ่งที่มีรูปร่างคล้ายกับมอเตอร์ไซ เเต่บริเวณที่สมควรจะเป็นล้อนั้น กลับเป็นลูกโลหะกลมๆ เเบนๆ ที่ส่องเเสงเรืองสีเเดงอ่อนๆออกมา เเละเเสงนั้นก็ฉายลงเป็นวงออกไปด้านข้าง ซึ่งดูเหมือนว่าบริเวณนั้นจะเป็นส่วนที่ช่วยให้ยานพาหนะเหล่านั้นทรงตัวลอยอยู่บนพื้นถนนได้
"อ๊าก!!" เสียงร้องของชายผู้หนึ่งดังขึ้นท่ามกลางความมืด เมื่อเเสงไฟจากพาหนะเหล่านั้นไม่รวมกันที่ต้นเสียงก็พบกับร่างของชายวัยกลางคนที่นอนกุมคอของเขาเอาไว้ ซึ่งที่บริเวณนั้นก็มีของเหลวสีเงินไหลทะลักออกมา ดวงตาที่เริ่มสะท้อนเเสงไฟเห็นเป็นสีเเดง บ่งบอกถึงวาระสุดท้ายของ Neo Reiv คนนี้
"มันเอาไรเดอร์ของนอร์นามด์ไปเเล้ว" เสียงของชายผู้หนึ่งดังขึ้นเมื่อเขาเห็นเเสงไฟจากพาหนะที่ถูกเรียกว่า ไรเดอร์ คันหนึ่งเเยกตัวออกจากกลุ่มไป ทำให้ไรเดอร์เหล่านั้นเริ่มเเรงเครื่องขึ้นอีกครั้งเพื่อทำการไล่ล่า
ไรเดอร์คันที่หนีออกมาเริ่มหักเลี้ยวไปมาตามซากตึก หรือเเม้กระทั่งขึ้นไปบนซากตึกที่กองทับกันอยู่ไม่เป็นระเบียบ
การไล่ล่าเป็นไปได้สักพัก เสียงปืนก็ดังขึ้นเป็นระยะๆ พร้อมกับเเสงไฟที่เกิดการกระสุนที่พุ่งเข้าใส่พื้นที่รอบๆไรเดอร์คันที่หลบหนีอยู่
ถนนเลียบ White Sea ก็เผยให้เห็นด้วยไฟหน้าของไรเดอร์ คนขับจึงหักเลี้ยวอย่างกระทันหัน เเต่เเล้วเเสงไฟก็เกิดขึ้นบนตัวไรเดอร์ในบริเวณที่เป็นเครื่องยนต์ที่ซ่อนอยู่ใต้เเผงวงจรที่ด้านหน้าของผู้ขับขี่
ไรเดอร์คันนั้นเสียหลักล้มลงกลิ้งไถลไปกับพื้นถนนเกิดประกายไฟพุ่งออกมาตามทางมีไรเดอร์คันนั้นถูกลากไป
เเละในเวลาเดียวกันนั้น เหล่าไรเดอร์ที่เหลือก็มาจอดล้อมรอบไรเดอร์คันที่นอนนิ่งอยู่
ประกายไฟประทุขึ้นจากบริเวณที่ถูกยิงอีกครั้ง ก่อนที่มันจะระเบิดออกอย่างรวดเร็วจนไม่มีใครสามารถตั้งตัวได้ทัน ไรเดอร์บางคันที่จอดอยู่ในระยะใกล้ถึงกับเสียหลักล้มลง ส่งผู้ขับให้ร่วงลงกระเเทกพื้นอย่างเเรง
"ชิ มันหนีไปไหนวะ!" ชายผู้หนึ่งตะคอกออกมาด้วยความโกรธเเค้น
เปลวเพลิงสีเเดงส้มลุกโชดช่วงเผยให้เห็นใบหน้าของผู้ขับไรเดอร์หลายคนในบริเวณนั้น หูทรงเเหลมที่เป็นเอกลักษณ์ของ Neo Reiv ปรากฎให้เห็นด้วยเเสงสว่างจากกองเพลิงที่กำลังกลืนกินไรเดอร์คันที่เสียหายอยู่
"กลับว้อย!! มันเป็นใครกันวะ เจอมันอีกเมื่อไรก็เก็บเเม่งเลย" ชายคนเดิมตะโกนสั่ง เเล้วไรเดอร์ทั้งหมดก็เริ่มทยอยกันขับหายออกจากพื้นที่บริเวณนั้น ปล่อยให้ไรเดอร์คันนั้นถูกไฟเผาจนชิ้นส่วนเริ่มพังทลายเเละหลุดเป็นชิ้นๆ
เงาดำที่นั่งอยู่บนหลังคาบ้านใกล้ๆ ถูกเปลวไฟฉายเเสงใส่ให้เห็นใบหน้าของชายหนุ่มที่มีผมสีเงิน ลมเอื่อยๆที่พัดเส้นผมของเขาให้ปลิวไสวไปมา มือที่มีนิ้วเรียวยาวเอื้อมขึ้นมาขยับสิ่งบางอย่างที่คอของเขา ก่อนที่ร่างนั้นจะกระโดดลงจากหลังคาบ้าน ระหว่างที่ลงไป บริเวณคอก็ถูกเปิดเผยให้เห็นปลอกคอที่มีตัวอักษรเขียนไว้ว่า ยาซู เอมูเอล ก่อนที่ร่างนั้นจะหายไปในความมืดยามราตรีของ Ciez
=====
เสียงหายใจที่ดังขึ้น เเละ ถี่ขึ้นเรื่อยๆ เสียงหอบที่ดังอย่างไม่เป็นจังหวะ
ใบหน้าที่ดูซีดเซียวถูกดึงขึ้นมาจากหมอนสีฟ้าอ่อนราวกลับว่าถูกดึงด้วยสปริงยังไงยังงั้น
เหงื่อนั้นก็ไหลย้อยไปบนเเก้มที่ดูไร้ชีวิตของชายหนุ่มผู้หนึ่งที่พึ่งตื่นขึ้นด้วยสีหน้าร้อนใจ
ผมสีเงินถูกปัดออกให้พ้นทาง ก่อนที่เขาจะใช้มืออีกข้างปาดเหงื่อของเขา
นิ้วมือเรียวยาวที่สางเส้นผมเหล่านั้นขึ้นไป ถูกวางลงข้างๆตัวของเขา ปล่อยให้เส้นผมเหล่านั้นค่อยๆไหลตกลงมาตามเดิม
ชายหนุ่มมองสำรวจไปรอบๆห้องที่เขาพบตัวเองว่ากำลังนอนอยู่ในนั้น จนเขาไปสะดุดตาเข้ากับผมยาวสลวยสีดำที่กองไม่เป็นระเบียบอยู่ที่ข้างๆเตียงของเขา
ชายหนุ่มก้มหน้าลงไปมองดู เผยให้เห็นปลอกคอสีขาวที่มีตัวอักษรเขียนเอาไว้ว่า โยกิ เอมูเอล
ใบหน้าของเด็กสาวที่ซ่อนอยู่ใต้เส้นผมที่กองรุงรังบนเตียงที่เขานอนอยู่ก็เผยให้เขามองเห็นได้ชัดเจนยิ่งขึ้น
เขาค่อยๆลุกขึ้นจากเตียงอย่างระมัดระวัง เเล้วเดินอ้อมไปที่เด็กหญิงคนนั้น เเต่เขาก็ต้องหยุดยืนมองสาวน้อยด้วยความงุนงงเมื่อเห็นปีกขนาดเล็ก 2 ปีก ที่กลางหลังของเธอ
"ปีก? เธอเป็นใครกัน" เขากระซิบเบาๆ
เเขน 2 ข้างที่เอื้อมไปดึงร่างน้อยๆของเด็กคนนั้นขึ้นมาวางบนเตียงอย่างอ่อนโยน ก่อนที่จะคลุมผ้าห่มสีฟ้าเดียวกับหมอนบนเตียงให้เเก่เด็กสาว เเล้วเดินตรงไปที่ประตูห้องอย่างช้าๆ
ประตูสีเงินเลื่อนออกไปด้านข้างเมื่อชายหนุ่มเดินเข้าไปใกล้ ทำให้เขาต้องถอยกลับออกมาเล็กน้อยด้วยความตกใจ
ขา 2 ข้างก้าวผ่านเส้นเเบ่งเขตระหว่างตัวห้อง เเละ ภายนอก
เขาได้มาหยุดอยู่บนทางเดินที่เป็นพรมสีขาวทั้งหมด โดยมีโคมไฟทรงกลมเล็กๆติดอยู่ที่ด้านข้าง คอยส่องเเสงสีฟ้าอ่อนๆ ดูเย็นตา ยาวไปตลอดทางเดิน
เสียงประตูสีเงินที่เลื่อนกลับเข้ามาปิด ทำเอาชายหนุ่มผละถอยออกมาด้วยความตกใจอีกครั้ง
เสียงย่ำเท้าไปบนพรมดังไปอย่างช้าๆ เมื่อเขาค่อยๆก้าวเดินไปอย่างระมัดระวัง จนเขาไปสักเกตเห็นว่ามีห้องอยู่ห้องหนึ่งที่มีไฟสีส้มส่องออกมาจากภายใน
เขาค่อยๆก้าวเดินไปอย่างช้าๆ จนได้หยุดอยู่ตรงบริเวณก่อนจะถึงประตูบานนั้น เขาสูดลมหายใจเข้าเบาๆ เเล้วก้าวออกไปยืนอยู่ที่หน้าประตู เเล้วมองเข้าไปภายใน
ห้องที่มีลักษณะคล้ายห้องที่เขาตื่นขึ้นมา เพียงเเต่มีชั้นวางหนังสือขนาดใหญ่ตั้งอยู่ที่มุมหนึ่งของห้อง โต๊ะเเก้วที่ตั้งอยู่กลางห้อง โดยมีโซฟาขนาดเล็กตั้งอยู่ 2 ตัว ซึ่ง 1 ในนั้นมีชายผู้หนึ่งนั่งอยู่เเล้ว
"ตื่นเเล้วรึ? เข้ามาสิ" ชายที่นั่งอยู่บนโซฟากล่าวเชิญชวนชายหนุ่มให้เข้าไป ถึงเเม้ว่าสายตาของเขาจะยังจับจ้องอยู่ที่หนังสือในมือของเขา
"รออะไรล่ะ เข้ามาสิ โยกิ เอมูเอล" ชายภายในห้องเรียกสิ่งที่ดูเหมือนจะเป็นชื่อของชายอีกคนที่ยืนงุนงงอยู่ที่หน้าประตู
"ท่านรู้ชื่อของเราได้ยังไง" ชายหนุ่มยอมรับชื่อที่เขาถูกเรียก เเต่ความสับสนก็เกาะกินจิตใจของเขาอย่างไม่ลดละ
"มันอยู่ที่ปลอกคอของเจ้า เราเลยเดาว่านั่นคงจะเป็นนามของเจ้าเท่านั้น" ชายที่นั่งอยู่ปิดหนังสือที่เขาอ่านอยู่ เเล้วลุกขึ้นเดินไปเก็บหนังสือเล่มนั้นที่ชั้นหนังสือ ในขณะที่ชายที่ถูกเรียกว่าโยกิ เอมูเอลค่อยๆก้าวเข้ามาภายใน
"เรามีคำถามจะถามท่านเล็กน้อย ท่านโยกิ เอมูเอล" ชายผู้นั้นเอ่ย
"เรียกโยกิก็พอ" ชายผมเงินเสยผมของเขาเล็กน้อย เเล้วนั่งลงบนโซฟาอีกตัวหนึ่ง
"อย่างนั้นก็ได้ โยกิ ท่านเป็นใครกัน?" ชายผู้นั้นถามคำถามเเบบตรงตัวไม่มีอ้อมค้อม ขณะที่เขาค่อยๆนั่งลงอย่างใจเย็น เเล้วจ้องหน้าของโยกิเพื่อรอคำตอบ
"ชื่อของเราเป็นอย่างเดียวที่จำได้" โยกิก้มหน้าตอบด้วยเสียงที่ฟังไม่ค่อยได้ยินนัก เเต่ท่าทางว่าชายอีกคนจะไม่มีปัญหาอะไร
"อืม ถ้าเป็นอย่างนั้น เราคือ บาทหลวงคิลรอย ยินดีที่ได้รู้จัก" ชายผู้นั้นเเนะนำตัว เเล้วยื่นมือออกมาตรงหน้าของเขา เเต่ก็พบกับหน้าตาที่เต็มไปด้วยความสับสนของโยกิ เเต่เขาก็ยื่นมือกลับไป ก่อนที่คิลรอยจะดึงมือของโยกิมาเขย่าๆ เเล้วยิ้มให้เล็กน้อยก่อนจะปล่อยมือ
"นอนสบายไหม?" คิลรอยกล่าวถาม ขณะที่เขาทิ้งตัวเอนหลังนั่งอย่างสบายใจ
"เราเห็นอะไรบางอย่างก่อนจะตื่นขึ้นมา" โยกิตอบ
"เกิดอะไรขึ้นล่ะ" คิลรอยเปลี่ยนสีหน้าไปเล็กน้อย เเต่ก็จ้องมองโยกิอยู่เงียบๆ
"เราก็บอกไม่ถูก เป็นอะไรที่เลวร้ายมาก เเต่เราไม่รู้ว่ามันคืออะไร" โยกิใช้นิ้วกดไปที่บนดวงตาของเขาเบาๆ
"ถ้านึกไม่ออก เจ้าก็อย่าฝืนเลย" คิลรอยยิ้มให้โยกิที่ค่อยๆเงยหน้าขึ้นมามองหน้าของคิลรอย
"เเล้วเด็กผู้หญิงคนนั้น?" โยกิเอ่ยปากถาม
"เนลน่ะหรอ เธอเป็นสิ่งที่ถูกเรียกว่า Nill เธอเป็น Nill กลุ่มเเรกๆที่ได้รับการช่วยเหลือ เเต่ว่า เธอไม่สามารถพูดได้ เราจึงตั้งชื่อให้เธอว่า เนล" คิลรอยขยับตัวเล็กน้อยบนที่นั่งของเขา
"เกิดอะไรขึ้นกับพวก Nill รึ?" โยกิเอ่ยถามด้วยความสนใจ
"Nill ถึงว่าเป็นสิ่งที่นำโชคร้าย เเละ ความล่มสลายมาให้เเก่ผู้อยู่ใกล้ ซึ่งความจริง เราก็ไม่เห็นว่าจะเป็นตามนั้น เราก็อยู่กับเนลมาเป็นเวลาสักพักเเล้วก็ยังไม่เกิดอะไรขึ้น คนบางกลุ่มพยายามจะไล่ล่า เเละทำลาย Nill เพราะความเชื่อพวกนั้น" คิลรอยทำหน้าเศร้าๆระหว่างที่อธิบาย โดยมีโยกินั่งฟังอยู่โดยไม่พูดอะไรเพิ่มเติม
"คืนนี้ก็ดึกมากเเล้ว เจ้าไปนอนต่อเถอะ เราก็จะเข้านอนเเล้ว" คิลรอยลุกขึ้นจากโซฟาของเขา เเล้วยิ้มให้โยกิ
"พอจะมีทางไหนให้เราช่วย Nill พวกนี้ได้บ้างไหม" โยกิถามด้วยสีหน้าจริงจัง
"คนหนุ่มสมัยนี้นี่ใจร้อนกันจริงนะ" คิลรอยยิ้มให้เเก่โยกิ เเล้วเอ่ยถาม
"เจ้าต่อสู้ได้รึ?"
โยกิชะงักไปเล็กน้อยที่ได้ยินคำถามนั้น
"เราจำไม่ได้ว่าเราต่อสู้ได้รึเปล่า เเค่รู้สึกว่าต้องทำอะไรสักอย่างเกี่ยวกับพวก Nill เท่านั้น" โยกิตอบด้วยสีหน้าผิดหวัง
"ถ้าอย่างนั้น พรุ่งนี้ เราจะส่งเจ้าไปหาคนคนหนึ่ง เผื่อเขาจะช่วยเธอได้ เพราะเขาก็เป็นคนที่ช่วยเหลือ Nill ด้วยเช่นกัน" คิลรอยยิ้มให้เเก่โยกิที่ยืนจ้องหน้าของเขาอยู่
"คืนนี้เจ้าไปพักเถอะ พรุ่งนี้ค่อยว่ากันอีกที" โยกิเดินออกจากห้องไประหว่างที่คิลรอยกำลังพูดอยู่
โยกิเดินมาหยุดอยู่ตรงห้องของเขาก็พบว่าไฟสีส้มจากในห้องของคิลรอยได้ดับลง โยกิก้าวเดินไปที่ประตูสีเงินของห้องของเขา เพื่อให้มันเลื่อนตัวออกไปด้านข้าง เปิดทางให้เขาก้าวเข้าไปข้างใน
โยกิเดินมาที่เตียงที่เขานอนอยู่เมื่อครู่ก็ได้มีเนลที่นอนขดอยู่ใต้ผ้าห่มสีฟ้าอ่อนที่ยับไปตามการเคลื่อนตัวของเนล
"ทำไมจู่ๆเราถึงได้อยากช่วยเด็กคนนี้นะ" โยกิบ่นกับตัวเองเเล้วนั่งลงบนเก้าอี้ที่เนลนั่งอยู่ก่อนหน้านี้ เเล้วก็ฝุบหน้าลงนอนบนเเขนของเขา เเล้วก็หลับไปในที่สุด
=====
"วันนี้ปิดร้านได้เเล้วล่ะ ขอบคุณใจมากนะเเอบบี้" หญิงสาวพูดเสียงดังด้วยท่าทางอารมณ์ดีที่ยืนอยู่หลังเคาเตอร์ของร้านอาหารเเห่งหนึ่งที่ต่างอยู่ทางตอนใต้ของ Metroz
"ค่ะ มาริอัน" หญิงอีกคนที่ถูกเรียกว่าเเอบบี้ขานรับผู้ที่เป็นเจ้านายของเธอ ขณะที่เธอกำลังเก็บกวาดของบนโต๊ะอาหารของลูกค้าที่พึ่งทยอยกันออกจากร้านไป
"มีคนมาช่วยเเบบนี้ค่อยสบายขึ้นหน่อยนะ" ชายร่างใหญ่อีกคนนั่งสูบบุหรี่อยู่ที่มุมหนึ่งของร้านที่เเอบบี้ได้ทำความสะอาดไปเเล้ว
เสียงโลหะกระทบเข้ากำลังอะไรบางอย่างดังก้องจนทำเอาเเอบบี้เกือบจะทำถาดที่เธอถืออยู่ตก
มาริอันที่ในมือมีถาดโลหะ ยืนทำตาขวางใส่ชายร่างใหญ่ร่างนั่งกุมหัวของเขา พร้อมกับสีหน้าที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด
"มาริอัน อย่าใช้ความรุนเเรงสิ" ชายร่างใหญ่หันมาทำเสียงอ่อนใส่มาริอัน เพื่อขอความเห็นใจ
"รุซวิสซ์ ทำตัวไม่เป็นประโยชน์เเล้วยังพูดมากอีกนะ" มาริอันดุชายร่างใหญ่นามว่ารุซวิสซ์จนทำให้เขาดูเหมือนจะตัวเล็กลงไปจากเดิมอย่างมากเลยทีเดียว
เเอบบี้เดินหัวเราะชอบใจเเล้วเดินหายเข้าไปหลังร้านเพื่อนำของที่เก็บมาจากโต๊ะไปล้าง
=====
"ขอโทษนะที่ให้เธออยู่ช่วยงานจนดึง" เสียงของมาริอันดังมาจากที่ประตูห้องที่เปิดอ้าเอาไว้ โดยที่เเอบบี้กำลังเก็บกวาดข้าวของภายในห้อง เพื่อที่เธอจะใช้ห้องนี้เป็นห้องพัก
"ห้องรกไปหน่อย คงไม่เป็นไรนะ"
"ไม่เป็นไรคะ ขอบคุณมาก" เเอบบี้ยิ้มตอบ มือ 2 ข้างของเธอปัดไปตามร่างกายของเธอเพื่อทำความสะอาดชุดกระโปรงสั้นสีดำ เเละผ้ากันเปื้อนสีขาวที่เธอสวมเป็นเครื่องเเบบตอนที่ทำงานเป็นสาวเสิร์ฟ
"ถ้าอย่างนั้น เดี๋ยวไปอาบน้ำด้วยกัน อ่างน้ำของเราใหญ่พอสำหรับพวกเรา 2 คน ตัวเล็กๆสบายอยู่เเล้ว" มาริอันกล่าวชวน ซึ่งเเอบบี้ก็หันไปยิ้มเเละพยักหน้าให้ทันที
ชุดกระโปรงตัวน้อยค่อยๆถูกดึงขึ้นไปด้านบนเพื่อจะถอดออก เเต่รู้สึกว่าเธอจะมีปัญหากับช่วงเเคบของคอที่ไม่สามารถถอดออกได้โดยง่าย
"อ๊า~~! ทำอะไรอ่ะ มาริอัน" เเอบบี้ร้องเสียงหลงเมื่อเธอรู้สึกว่ามีมือ 2 มือมาขยำที่หน้าอกของเธอ ด้วยความตกใจจึงทำให้เธอดึงชุดของเธอหลุดพรวดออกไปในทันที
"โห ใหญ่กว่าที่คิดไว้ซะอีก กินอะไรเนี่ย" มาริอันขยำหน้าอกของเเอบบี้เล่นอย่างมันส์มือ ทางด้านเเอบบี้เองก็พยายามดิ้นไปมา เเต่ก็หนีไปไม่พ้น
"หยุดนะ มาริอัน" เเอบบี้ทิ้งตัวลงนั่งลงกับพื้น ทำให้มาริอันต้องปล่อยก่อนที่เธอจะโดนดึงหกล้มลงไป เเอบบี้หันมาทำเเก้มป่องใส่มาริอัน เเละมองตาขวางอย่างไม่พอใจ
"โกรธอะไรกันล่ะ เเค่ล้อเล่นนิดหน่อยเอง" มาริอันหยิบผมสีน้ำตาลที่ยาวเป็นลอนลงไปจนปิดหน้าอกของเเอบบี้มาเล่น ส่วนเเอบบี้เองก็เอื้อมมือไปที่คอของเธอ เเล้วขยับปลอกคอสีขาวของเธอไปมา ซึ่งบนปลอกคอนั้นมีอักษรเขียวเอาไว้ว่า อบิเกล เอมูเอล
"เอาล่ะ ไปอาบน้ำกันได้เเล้ว" มาริอันปล่อยผมของอบิเกล เเล้วดึงเเขนของเธอขึ้นมา ก่อนจะลากเธอออกจากห้องไป อบิเกลเองก็รีบคว้าผ้าเช็ดตัวเเล้วจำใจเดินตามมาริอันเข้าห้องน้ำไป
=====
"เธอว่าเธอถูกเเช่เเข็งมาตลอดเวลาที่ผ่านมานี่เลยหรอ" มาริอันเอ่ยถามขึ้นมา ขณะที่เธอใช้เเชมพูทำความสะอาดผมให้เเก่อบิเกล
"ค่ะ ปีที่ใช้อยู่ตอนนี้ เป็นชื่อปีที่เราไม่คุ้นเลย เเถมยังเป็นปี 3005 เสียอีก เเสดงว่า เราน่าจะหลับมานานกว่า 3000 ปี เเล้ว" อบิเกลกระซิบตอบเบาๆ
"เธอยังดูไม่เเก่สักหน่อย" มาริอันดึงผมอบิเกลเล่นเป็นการหยอกล้อ
"นี่ อายุจริงๆชั้นก็เเค่ 25 เองนะ" อบิเกลท้วงเเล้วหันไปสาดน้ำใส่มาริอัน
"เอาน่าๆ เเต่เธอว่า เธอจะต้องสูญเสียความทรงจำไม่ใช่หรอ ตามที่เด็กคนนั้นบอก" มาริอันถาม ทำให้อบิเกลหยุดสาดน้ำเล่น
"นั่นสิ เด็กคนนั้นก็บอกกับพวกเราว่า พวกเราจะสูญเสียความทรงจำก่อนที่จะถูกส่งลงมาที่นี่" อบิเกลกระซิบเสียงเบาอีกครั้ง
"เเต่ชั้นเเปลกใจนะ ที่พวกเธอตกลงมาจากสวน Eden นั่นเเล้วไม่เป็นอะไรเลย" มาริอันเอาน้ำล้างผมของอบิเกลช้าๆ
"เเล้วเด็กคนนั้นเป็นใครล่ะ" มาริอันถามเมื่อเธอล้างหัวให้อบิเกลจนเสร็จ
"เธอคือ...คือ...คือ...คือใครนะ เราลืมไปเเล้วอ่ะ" อบิเกลเเล่บลิ้น เเล้วใช้กำปั้นเคาะหัวตัวเองเบาๆ ทำเอามาริอันถึงกับลื่นพื้นอ่างลงไปนั่งเลยทีเดียว
"สรุปว่าเธอก็เสียความทรงจำไปบ้างสินะ" มาริอันนั่งเล่นในอ่างเเล้วใช้ขาทิ่มหน้าท้องของอบิเกลเล่นทำให้เธอหัวเราะคิกคักเเล้วขยับตัวไปมา
"เเต่เราก็ไม่รู้ว่าคนอื่นๆจะเป็นยังไงบ้าง" อบิเกลทำหน้าเศร้าเเล้วดำลงไปในน้ำจนมิดปากของเธอเเล้วเป่าฟองเล่น
"ชั้นละอยากเห็นเเฟนกับลูกๆของเธอจริงๆ คนอะไรดูยังเด็กอยู่เเท้ๆ มีลูกอายุตั้ง 7 ปีเเล้ว เเถมเป็นฝาเเฝดเสียอีก" มาริอันยิ้ม เเล้วเธอก็ลุกขึ้นออกจากอ่าง
"ชั้นล้างหัวให้เธอเเล้ว มาถูหลังให้ชั้นเลยนะ เเอบบี้" มาริอันนั่งลงบนเก้าอี้ไม้ในห้องน้ำเเล้วกวักมือเรียกอบิเกลให้ออกมาจากอ่าง
"ค่า~~" อบิเกลขานรับ เเล้วปีนออกไปหยิบสบู่เเล้วเริ่มถูหลังให้มาริอัน
