Record #4
"อ๊าก!!" เเสงสีฟ้าส่องเเสงว่าบขึ้นในห้องที่มีเพียงเเต่ความมืด
ดวงไฟสีขาวดวงเดียวที่ส่องเเสงลงมาพอจะให้เเสงสว่างเเก่บริเวณเล็กๆตรงกลางห้อง
"อ๊าก!!" เเสงว่าบสีฟ้าเกิดขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับเสียงที่คล้ายกับกระเเสไฟฟ้าลัดวงจร ร่างของชายหนึ่มผมสีเงินที่ถูกมัดไว้ด้วยเชือก เเละเข็มขัดมากมายโดยที่มัดเเขนทั้ง 2 ข้างของเขาไว้ด้วยกันที่ด้านหลังของเขา
กระเเสไฟที่วิ่งกระจายออกมาจากร่างของเขาเนื่องจากถูกช็อต ชายผู้นั้นนอนหายใจหอบเสียงดัง รอยเเผลไฟใหม้ที่เกิดจากการถูกช็อต เเละรอยช้ำที่ได้มาจากการถูกซ้อมเผยให้เห็นทั่วไปบนร่างกาย เเละใบหน้าของเขา
เหงื่อที่ไหลซึมออกมาจากผิวหนังที่ซีดเซียว เส้นผมที่เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ โดยมีปลอกคอสีขาวที่สลักตัวอักษรเอาไว้ว่า ยาซู เอมูเอล
"เจ้านี่สินะ ที่ฆ่าเคียด์ เเละ นอร์นามด์" ชายร่างเล็กในชุดสูทสีเทาเดินเข้ามาพร้อมกับไม้เท้าสีเงินที่สะท้อนเเสงจากหลอดไฟเบื้องบน เสื้อสูทของเขามีสัญลักษณ์รูปกุหลายสีดำที่ปักอยู่บนอกของเขา เพียงเเต่ใบหน้าของเขาที่ยังคงซ่อนอยู่ภายใต้ความมืดของห้อง
"พวกเจ้าจะทำอะไรก็ตามใจ ข้าจะต้องกลับไปที่ Metroz คราวหลังอย่าเรียกข้ามาเพราะเรื่องเล็กๆเเค่นี้อีกล่ะ" ชายผู้นั้นพูดด้วยน้ำเสียงสุขุม เเต่มีความไม่พึงพอใจซ่อนอยู่ในน้ำเสียงของเขา ก่อนที่เขาจะหันหลังกลับ เเล้วเดินหายไปในความมืด ซึ่งตามมาด้วยเสียงของกลอนประตูที่เปิดออก เสียงโลหะเสียดสีกันไปมา ก่อนจะที่เป็นเสียงสิ่งที่เคลื่อนที่นั้นกระเเทกเข้ากับกำเเพงเเละเสียงกลอนก็ดังขึ้นอีกครั้ง
"เเกนี่มันทนดีจริงๆนะ ข้าชอบว่ะ" ชายที่ถือเครื่องช็อตไฟฟ้าไว้ในมือของเขาหัวเราะร่า เเล้วดึงผมของชายผู้นั้นที่นอนอยู่อย่างไร้ทางต่อสู้
ชายที่มีเครื่องช็อตอยู่ในมือง้างมือขึ้น เเต่ว่ามันก็ถูกเตะกระเด็นหายไปในความมืด
"เฮ้ย!?" ชายอีกคนวิ่งพุ่งเข้ามาพร้อมกับเครื่องช็อตไฟฟ้าอีกเครื่อง
ชายผมเงินม้วนตัวลุกขึ้น เเละถีบชายที่ดึงผมของเขาเมื่อครู่จนกระเด็นถอยออกไป ก่อนจะหมุนตัวหลเบเครื่องช็อตไฟฟ้าที่กำลังพุ่งเข้ามา เเละขัดขาของเชายผู้นั้น ซึ่งทำให้เขาสะดุด เเล้วไปช็อตชายอีกคนที่ถูกถีบล้มลงไป
เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดดังลั่น ก่อนที่กระเเสไฟจะหยุดลงเมื่อชายที่ถือมันอยู่ดึงมันกลับออกมาจากร่างชายที่ถูกช็อต
เมื่อชายคนนั้นหันมา ชายผมเงินก็พุ่งเข้าไปเตะเครื่องช็อตไฟฟ้าให้ลอยหลุดออกจากมือของชายผู้นั้น เเละหมุนตัวเตะเข้าที่ก้านคอของชายผู้นั้น เเละเลยไปเตะเครื่องช็อตไฟฟ้าจนมันลอยหายเข้าไปในความมือ
เสียงกระดูกที่หักออกจากชายที่ถูกเตะ ดังออกมาพร้อมกับเสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดจากชายอีกคนที่อยู่ในความมืดที่ไม่สามารถมองเห็นได้
เสียงของร่าง 2 ร่างล้มลงกระเเทกกับพื้นห้องเป็นสัญญาณบ่งบอกถึงชัยชนะของชายผมเงินที่ถูกมัดมือเอาไว้ทั้ง 2 ข้าง เหนือชายทั้ง 3
ดวงตาสีเเดงเรืองออกมาจากในความมืด เป็นจุดจบของ Neo Reiv ทั้ง 3
=====
"เอ้า! เปิดร้านได้เเล้ว มาริอัน" ชายร่างใหญ่ในชุดสูทสีเทาเดินเข้ามาภายในร้านอาหารที่ตกเเต่งเเบบง่ายๆดูเป็นกันเอง ซึ่งในมือของเขานั้นก็มีถุงของสดเต็มไปหมด
"ขอบคุณมาก เเต่ช่วยมาให้เร็วกว่านี้หน่อยนะ รุซวิค" หญิงสาวนามมาริอันตอบขณะที่เธอยืนเช็คเคาเตอร์ของบริเวณบาร์อยู่
รุซวิคเดินตรงไปที่ทางเข้าหลังร้านที่ด้านหลังเคาเตอร์โดยที่พยักหน้าทักทายหญิงสาวอีกคนในชุดกระโปรงยาวถึงเข่าสีดำ เเละผ้ากันเปื้อนสีขาว เธอพยักหน้ารับ เเละก้มลงเช็ดโต๊ะ ทำให้ปลอกคอสีขาวของเธอถูกเเสดงออกมาให้เห็น
"ร้านเปิดรึยังมาริอัน" เด็กชายผมสีส้มยาวลงไปจนถึงอกของเขา ผ้าคาดหัวอันเล็กๆที่รัดอยู่รอบหน้าผากของเขา เสื้อเเจ๊คเก็ทสีดำ เเละกางเกงหนังสีเดียวกันผลักประตูทำให้เกิดเสียงกริ่งดังขึ้น เเละก้าวเข้ามาในร้านทันที
"สวัสดี บาโด ร้านยังไม่เปิดหรอก เเต่ใกล้เเล้วล่ะ เธอเข้ามารอก่อนก็ได้" มาริอันเรียกชายหนุ่มนาม บาโด เข้ามา ถึงเเม้ว่า เขาจะอยู่ในร้านเเล้วก็ตาม
บาโดไม่ได้พูดอะไรเพิ่ม เพียงเเต่เดินตรงไปยังบริเวณบาร์ เเล้วนั่งลงเงียบๆ มาริอันเองก็ก้มหน้าก้มตาเช็คเคาเตอร์โดยที่ไม่สนใจชายหนุ่มเท่าไรนัก คงจะมีเพียงหญิงสาวอีกคนที่เงยหน้าขึ้นมามองเป็นระยะๆด้วยความสงสัย ซึ่งบาโดก็หันไปสบตาเธอเข้าพอดี
"พนักงานใหม่หรอ?" บาโดถาม เเต่หญิงสาวก็เพียงเเต่ทำงานของเธอต่อไป
"ปลอกคอ?" บาโดมองไปเห็นปลอกคอสีขาวของเธอขณะที่เธอหันหลังให้
"เธอเริ่มทำงานเมื่อคืนน่ะ เธอชื่อ อบิเกล รู้จักกันไว้เเล้วกัน ยังไงเธอก็มาที่นี่บ่อยๆอยู่เเล้วนี่ คงจะได้เจอกันอีก" มาริอันตอบ ซึ่งบาโดก็หันกลับไปมองหน้ามาริอัน
"เฮอิเน่ไม่มาหรอวันนี้?" มาริอันถาม
"ไม่อ่ะ" บาโดส่ายหน้าไปมา ทำให้เส้นผมสีส้มของเขาปลิวสไวไปตามเเรงเหวี่ยงของบาโด
"เธอจะสั่งอะไรล่ะ เผื่อข้างในจะพร้อมเเล้ว เราจะได้จัดการให้ได้เลย" มาริอันถาม เเล้ววางเมนูสีเขียวเล่มหนึ่งลงตรงหน้าของบาโด
ดวงตาสีเขียวที่กวาดไปมาตามตัวหนังสือที่เขียนอยู่บนเมนูเล่มนั้น ก่อนที่บาโดจะใช้นิ้วจิ้มไปบนเมนูหนึ่ง เเละยื่นเมนูคืนให้มาริอัน
บาโดมองตามมาริอันที่เดินหายเข้าไปหลังร้าน เเล้วเขาก็หันไปมองอบิเกลที่กำลังวุ่นอยู่กับงานของเธอ เเต่อบิเกลก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรที่มีบาโดมองอยู่
"ชอบเธอหรอ?" มาริอันเดินกลับออกมา เเล้วกระซิบถามบาโดที่นั่งมองอบิเกลอยู่
"อายุเกือบจะเป็นเเม่ชั้นได้เเล้ว" บาโดกระซิบเบาๆตอบเพื่อไม่ให้อบิเกลได้ยิน เเล้วเขาก็หันมามองหน้ามาริอันด้วยสีหน้าที่ดูจริงจัง
"Wallflower ได้รับข่าวเกี่ยวกับ Blue Lotus เเละ Black Rose"
"เธอมาขายข่าวนี่เองสินะ ทำไมเธอไม่ไปที่ Nickolus Farm หรือ Leaflet Mansion ล่ะ" มาริอันท้าวคางถาม
"ไม่อยากรู้ก็ไม่เป็นไร" บาโดก้มหน้านอนฝุบลงไปบนเคาเตอร์ "ยังไงชั้นก็ต้องไปต่อที่ Leaflet Mansion อยู่เเล้ว"
"สวัสดีบาโด" รุซวิคเดินออกมาจากด้านหลังร้าน พร้อมกับจานอาหารที่บาโดสั่ง
"ขายข่าวรึ?" รุซวิคถามเมื่อเขาวางจานอาหารลงตรงหน้าของบาโด
"อือ เกี่ยวกับ Blue Lotus เเละ Black Rose" บาโดเอื้อมมือไปหยิบช้อนที่รุซริคหยิบมาวางจากหลังเคาเตอร์ให้ เเล้วเริ่มกิน
"ไม่ไปที่ Nickolus หรือ Leaflet Mansion ล่ะ?" รุซวิคถาม
"ไม่บอกก็รู้นะเนี่ย ว่าเเต่งงานกันเเล้ว" บาโดพูดอุบอิบฟังไม่รู้เรื่องเพราะยังมีอาหารอยู่เต็มปากของเขา มาริอันก็ถอนหายใจออกมา เเล้วเดินไปจัดของมาวางบนเคาเตอร์ของเธอ
"ก้มลง!!" เสียงของอบิเกลดังมาจากหน้าร้าน ขณะที่เธอวิ่งตรงมาที่เคาเตอร์
คอเสื้อของบาโดถูกกระชากอย่างสุดเเรง ขณะที่อบิเกลเหวี่ยงร่างของเธอกระโดดข้ามเคาเตอร์ ส่วนบาโดเองก็สามารถคว้าจานอาหารของเขาติดมือมากินต่อได้
เสียงปืนกลดังลั่นไปทั่วบริเวณ พร้อมๆกับเสียงข้าวของภายในร้านที่เเตกกระจาย มาริอันเอื้อมมือไปหยิบเครื่องคิดเลขเเละกระดาษออกมาจากหลังเคาเตอร์เเล้วเริ่มกดเครื่องคิดเลข เเละจดอะไรบางอย่างลงไป
"ยังจะห่วงกินอีกนะ บาโด เธอก็เหมือนกัน ขี้งกจริงๆ กะจะคิดตังพวกนั้นจริงๆเรอะ? เดี๋ยวได้เจอพวกมันมาถล่มอีกหรอก" รุซวิคมองซ้ายขวาก็พบว่า ทั้งบาโด เเละมาริอัน ดูจะไม่สนใจเรื่องที่พวกเขากำลังถูกกระหน่ำยิงอยู่สักเท่าไหร่
รุซวิคหยิบบุหรี่ขึ้นมามวนนึง เเล้วส่งให้บาโด
"เล่นงี้หรอ?" บาโดถาม เเล้วคาบบุหรี่จากมือของรุซวิค
"เธออายุเท่าไรเนี่ย" อบิเกลถามอย่างไม่มั่นใจเมื่อเห็นบาโดรับบุหรี่มาหน้าตาเฉย
"12" บาโดตอบห้วนๆ เเละยื่นหน้าไปให้รุซวิคจุดบุหรี่ให้
บาโดสูดบุหรี่เข้าไปรวดเดียวจนหายไปเกือบครึ่งเลยในครั้งเดียว ซึ่งอบิเกลก็ทำได้เเค่นั่งดูอยู่เงียบๆ
รุซวิคใช้มือของเขาเเตะไปที่กำเเพงข้างๆ เเละกำเเพงส่วนหนึ่งก็ยื่นออกมา ซึ่งรุซวิคก็เอื้อมมือเข้าไป เเล้วดึงปืนช็อทกันออกมากระบอกหนึ่ง เเละกระสุนอีกเต็มกำมือมาใส่ในกระเป๋าเสื้อสูทของเขา
รุซวิคเเละบาโดเดินตรงไปที่ประตูร้านที่เเทบจะหลุดออกมาอยู่เเล้ว
บาโดล้วงมือไปใต้เเจ๊คเก็ทของเขา เเละดึงปืนกลเล็กอูซี่ออกมา 2 กระบอก เเละถีบประตูร้านออกไปด้านนอก โดยมีรุซวิคเดินตามไปด้วยปืนช็อทกันในมือของเขาที่เตรียมพร้อมจะยิงโต้ตอบอยู่ทุกเมื่อ
"เอ้า เเล้วจะพังประตูร้านทำไมเนี่ย อาหารจานนั้น ราคาเเพงเเน่ๆ" มาริอันฉุนขึ้นมาทันทีที่บาโดพังประตูร้านของเธอ
"ใจเย็นๆสิ มาริอัน 2 คนนั้นจะไหวหรอ พวกนั้นมากันตั้งเยอะ" อบิเกลชะโงกหน้าออกไปมองดูสถานการณ์ก็พบว่า รุซวิคเเละบาโดถูกล้อมไว้โดยชายชุดสูทสีดำราวสิบคน โดยเเต่ละคนก็มีสัญลักษณ์รูปดอกบัวสีฟ้าปักอยู่บนเสื้อของพวกเขา
"บาโดคนเดียวพวกนั้นก็เเย่เเล้ว ยิ่งได้บุหรี่ด้วย ชั้นเป็นห่วงพวกนั้นมากกว่าน่ะ" มาริอันก้มหน้ากดเครื่องคิดเลข เเละจดรายการความเสียหายลงไปบนกระดาษเเผ่นเล็กๆของเธอ
"Blue Lotus ต้องการอะไรที่นี่หรือ?" รุซวิคพยายามถามด้วยน้ำเสียงเป็นกันเอง เเต่เขาก็ได้ความเงียบกลับมาเป็นคำตอบ
"ทำไมเย็นชากันอย่างนี้ล่ะ"
"หุบปากน่ะตาเฒ่า" บาโดฉุนที่รุซวิคทำเป็นตีสนิทกับพวกชายกลุ่มนั้นมีทีปืนกลจ่ออยู่ที่พวกเขาอยู่
"ได้บุหรี่เเล้วไม่น่ารักเลยนะ" "หุบปาก" รุซวิคล้อบาโดเล่น เเต่บาโดดูจะไม่พอใจเท่าไรนัก
เสียงขึ้นนกดังออกมาจากปืนของชายกลุ่มนั้น ซึ่งเป็นสัญญาณเตือนครั้งสุดท้าย
"ตามสบายเลย" รุซวิคกระซิบกับบาโด พร้อมๆกับที่เสียงปืนที่ดังรัวไปทั่วบริเวณ
เสียงร้องของชายกลุ่มนั้นก็ดังออกมาเป้นระยะๆ ขณะที่พวกเขาพากันล้มลงไปนอนกองอยู่บนพื้น
บาโดม้วนตัวหลบกระสุนไปมา โดยมีรุซวิคคอยยิงสะกัดพวกที่บุกเข้ามาใกล้
รุซวิคเองก็สามารถหลบการโจมตีได้ทั้งหมด ถึงเเม้จะดูช้า เเต่เขาก็ยิงสะกัดพวกที่กำลังจะโจมตีเขาได้ทั้งหมด
รุซวิคยิงช็อทกันออกไป เเละก้มลงให้บาโดวิ่งไต่ขึ้นไปบนหลังของเขา หลังจากนั้น บาโดก็ยิงกลาดใส่กลุ่มชายเหล่านั้นจากเบื้องบน
เสียงรัวจากอูซี่ของบาโด เเละ ช็อทกันระเบิดออกเป็นระยะๆ ส่งชายกลุ่มนั้นกระเด็นถอยหลังไปนอนจุกอยู่บนพื้น
เสียงปืน เสียงร้อง เสียงข้าวของพังเสียหายดังอยู่ได้สักพักจนในที่สุดก็เงียบลง เมื่อการต่อสู้ได้จบลง
บาโดเเละรุซวิคยืนดูกลุ่มชายเหล่านั้นนอนขยับตัวไปมา เสียงร้องครางด้วยความเจ็บปวด
"ไม่ตายสักคนเลยนี่" รุซวิคทักบาโดที่กวาดสายตามองไปรอบๆ
"ลุงเองก็เถอะ ช็อทกันอะไรฆ่าคนไม่ได้" บาโดเถียงกลับไปทันที ก่อนที่เขาจะโยนก้นบุหรี่ของเขาลงพื้น
"กระสุนยางน่ะ พวกนี้ไม่ตายหรอก" รุซวิคสูบบุหรี่ของเขาอีกครั้ง เเล้วโยนมันลงพื้น เเละใช้เท้าขยี้ก้นบุหรี่จนเเหลกคาพื้น
บาโดถอดเสื้อเเจ๊คเก็ทของเขาที่ถูกยิงเป็นรูพรุนเต็มไปหมด เเล้วโยนมันลงปิดหน้าของชายผู้หนึ่งที่นอนอยู่ใกล้ๆ ซึ่งเขาก็พยายามเอื้อมมือหยิบเเจ๊คเก็ทของบาโดออกจากหน้าของเขา
"เเพงรึเปล่านั่น เสื้อเเจ๊คเก๊ทนั่น" รุซวิคถามเล่น
"2000 Gold ไม่ใช่ย่อยนะ รู้รึเปล่า ชั้นได้ตัวนี้มาตั้งนานเเล้ว เสียดายจังเว้ย" บาโดบ่นใส่ชายเหล่านั้นที่นอนเรียงรายอยู่บนพื้นถนน
"เอาน่าๆ ใจเย็นๆ พวกนั้นมันก็จะเเย่กันหมดอยู่เเล้ว" รุซวิคพยายามห้ามบาโดที่ทำท่าจะเดินไปกระทืบชายคนหนึ่งที่นอนอยู่ใกล้ๆ
มาริอันเองก็เดินออกมาจากร้านที่พังยิบเยิน เธอเดินไปหยุดลงตรงหน้าของเขาคนหนึ่งที่นอนกองอยู่บนพื้นถนน
"เอากระดาษเเผ่นนี้ไปฝากหัวหน้าของพวกนายทีนะ" มาริอันนั่งยองๆลงตรงหน้าของชายคนนั้น
"รายการความเสียหาย?" ชายคนนั้นขมวดคิ้วเมื่อเห็นหัวกระดาษเเผ่นนั้น ก่อนที่เขาจะเงยหน้าขึ้นมามองมาริอัน เเต่สายตาของเขาดูจะขึ้นไปไม่สูงถึงระดับใบหน้าของเธอ
"สีเเดง" ชายคนนั้นกระซิบเบาๆ เเต่หน้าของเขาก็กระเเทกลงไปบนพื้นอย่างจัง โดยมีเท้าของรุซวิคขยี้หัวของเขาอยู่
"คงจะพอเอาเลือดชั่วเเกออกมาได้บ้างนะ เเดงพอใจไม๊?" รุซวิคขยี้หัวชายคนนั้นอย่างไม่เกรงใจ ทำให้ชายคนนั้นได้เเต่ร้องครางด้วยความเจ็บปวด
"พอเเล้วล่ะ ชั้นขี้เกียจออกมาถูกหน้าร้านอีก" มาริอันบ่น ก่อนที่เธอจะลุกขึ้น เเล้วเดินกลับเข้าไปภายในร้าน
"ชั้นต่างหากล่ะ ที่จะต้องเป็นคนมาเก็บกวาดทำความสะอาดเนี่ย" "บ่นอะไร?" "ปล่าวจ้า" รุซวิคบ่นอุบอิบ เเต่มาริอันได้ยินเข้า รุซวิคจึงรรีบเเก้ตัว เเล้ววิ่งตามมาริอันเข้าไปภายในร้าน
"ถ้าอย่างนั้น ชั้นคงไม่ต้องอยู่ที่นี่เเล้วสินะ" บาโดพูดกับพวกเอง เเล้วเดินหายเข้าไปภายในซอกตึกเล็กๆในบริเวณนั้น
